Theatergezelschap gespecialiseerd in lange impro, cursussen en voorstellingen in Deventer.
Het zwart van de grillige takken steekt rauw af tegen het nachtelijke blauw. De maan staat in het eerste kwartier en wordt geplaagd door een voorbij schuivende wolk. Hier en daar is er nog een oranje of rode streep zonlicht te zien. Al snel zal de dag verleden zijn en de nacht het heden. De Poolster schijnt al fel. De eerste lantarenpalen flitsen aan, eerst nog met blauwig licht dat snel over zal graag in oranje/geel.
Lees verder “Geel door de nacht”
Zoals het een oud en statig landhuis betaamt, doen er veel spookverhalen de ronde over het landhuis van de Hertogen van Rectum. De bekendste van deze verhalen gaat over het “Meisje in het Trappenhuis.” Velen claimen haar gezien te hebben – bovenaan de grote trap bij de entree van het landhuis verschijnt soms een jong meisje, gekleed in een blauwe jurk. Geruisloos zweeft zij naar beneden, de hoek om en verdwijnt dan. Niemand weet precies wie het is – Margaretha, de dochter van de 13e Hertog, of is het toch Rietje, een dienstmeisje uit de 19e eeuw?
Lees verder “Spokenjacht”
Cassandra (of Cassander), Leonora (Leonardus) en Victor (Victoria). Gefeliciteerd, jullie zijn geselecteerd om geofferd te worden aan Jupiter! Althans, een van jullie. Wie dit wordt? Dat hangt af van wat de Raad der Goddelijke Priesters besluit, en dat horen jullie pas morgenochtend. C, L, en V, jullie zijn misschien toevallig geselecteerd, maar kennen elkaar nog van de lessen Latijn die jullie volgden toen jullie jong waren. Lees verder “Oude zielen – nieuwe tijden”
Locatie De krappe, ronde woonkamer van de vuurtoren ‘Vlielands Hoop’. De ruimte is functioneel en verweerd. Een krakende houten tafel, drie verschillende stoelen, een klein keukenblok en een raam dat uitkijkt op de woeste, donkere zee. Via de achterkamer kom je bij de steile, metalen wenteltrap die leidt naar boven, naar de lantaarnkamer.
Het buurthuis ligt midden in deze volkswijk. Mensen zitten voor hun huizen op kratjes bier. Het grof vuil wordt doorzocht door manke Henk. Ze zeggen dat hij in het leger heeft gezeten. Maar niemand weet het zeker. De huizen zijn verouderd omdat de woningbouw nooit geld heeft om het op te knappen.
Daar zitten jullie dan, in een stacaravan op een lege camping in Zwitserland. Tussen jullie in de doos met juwelen van onschatbare waarde die uit het Louvre zijn gestolen. Jullie hadden het idee al 2 jaar, maar eigenlijk kon je nooit denken aan de tijd ná de roof. Maar nu is het dan zover en het is gewoon gelukt. Voldoening en ongeloof vechten om aandacht Lees verder “Het Louvre”
Vanavond ziet u een nieuw format. De afgelopen weken hebben we in de lessen geschaafd en getest en vanavond spelen we het voor het eerst voor publiek. We horen achteraf heel graag van u wat u van dit format vindt. Een korte uitleg van het format hoort u zodadelijk. Na het algemene verhaal en de eerste set hebben we een korte pauze waarna we vervolgen met de laatste twee sets met improvisaties. We wensen u veel plezier bij deze voorstelling ‘Oude Zielen’. Lees verder “Oude Zielen – de Première”
Aanwezige zielen:
We bevinden ons in een schoolklas in de jaren vijftig. Hendrik de Vries, de leraar, is een man van midden veertig die al twintig jaar met toewijding lesgeeft. Hij komt uit een tijd waarin discipline en respect centraal staan in het onderwijs. Hendrik is een strenge maar rechtvaardige leraar, en hij gelooft dat zijn strikte methoden essentieel zijn om kinderen te vormen en voor te bereiden op het leven. Hij verwacht volledige steun van de ouders in zijn aanpak, want hij vindt dat school en thuis op één lijn moeten zitten.
In een bos aan de rand van Diepenveen is Abdij Sion te vinden. Een klooster waar ‘zij die zich toewijden aan God’ permanent wonen. Het is een prachtige plek vol rust en karakter. Het gebouw heeft een fraaie bouwstijl waarbinnen onze nonnen/monniken wonen. Het leven van de nonnen/monniken bestaat uit een vast schema; 8 uur werken, 8 uur bidden en 8 slapen. Het grootste gedeelte van de dag wordt in stilte doorgebracht.
Lees verder “Enigma”
Auke, het zand zoog aan je voeten, maar je zou het halen…..strandpaal 2. Daar, de exacte plek waar zoveel geschiedenis en vooral mysterie omheen hing. De koude wind maakte je wangen stijf en toch voelde je af en toe een kleine prikkeling van de zandkorrels die op je gelaat ketsten. Nog 1,5 kilometer over het Westerstrand en dan zou je er zijn. En dan?