Theatergezelschap gespecialiseerd in lange impro, cursussen en voorstellingen in Deventer.
Jullie – Max, Victor en Andy – zijn samen de band Silverfish. Max zingt, speelt gitaar en schrijft de meeste muziek. Victor speelt bas, zingt backing vocals en schrijft een paar nummers per album. Andy heeft de band ooit opgericht en speelt drums.
je wordt geboren, leeft, sterft en wordt herboren in een nieuw lichaam. Boeddhisten noemen deze cyclus van dood en wedergeboorte samsara. Het gaat door en door, tenzij je tijdens je leven verlichting vindt en zo aan de cyclus weet te ontsnappen. Hoewel we allemaal hier bewust of onbewust naar streven, is ontsnappen slechts voor een enkeling weggelegd. Je moet de juiste keuzes maken in het leven, de juiste weg vinden en het juiste pad – een goed mens zijn. Het leven zelf maakt je dat soms moeilijk, want de weg naar verlichting is niet de makkelijkste weg, en de verkeerde keuze maken levert je soms meer op in het nu. Vaak weet je niet eens beter.
Daar zitten jullie dan, in een stacaravan op een lege camping in Zwitserland. Tussen jullie in de doos met juwelen van onschatbare waarde die uit het Louvre zijn gestolen. Jullie hadden het idee al 2 jaar, maar eigenlijk kon je nooit denken aan de tijd ná de roof. Maar nu is het dan zover en het is gewoon gelukt. Voldoening en ongeloof vechten om aandacht Lees verder “Het Louvre”
Het is eind november. De lucht boven de Veluwe is grijs, de grond zompig van de regen. Camping De Zwaluw ligt er verlaten bij: schommelstoelen kraken in de wind, een losgeslagen luifel klappert aan een leegstaand chalet. Het seizoen is voorbij, maar ook de laatste hoop lijkt langzaam te vervagen.
Het was 2.05 toen de eerste explosie op nummer 5 door de nacht knalde. Dit was duidelijk geen vuurwerk. De tweede explosie op nummer 7 volgde een minuut daarna. Zo snel als jullie konden haastten jullie je richting de straat, elk uit je eigen huis. Buiten zagen jullie de vlammen uit de huizen van jullie buren, nummer 5 en 7 al uit de ramen opstijgen.
Morgen is het zo ver: de nieuwe attractie van de Efteling “Spira Nova” gaat open. De spanning bij de pers en op sociale media is groot. 2 jaar is er aan gewerkt, maar niemand heeft er een glimp van op kunnen vangen, wat in een tijd van drones en alom aanwezige telefooncamera’s geen gemakkelijke opgave was.
Vanavond is de generale repetitie voor Spira Nova: alle medewerkers, van de entertainers in kostuum, de technici, tot en met de persvoorlichters, iedereen is paraat.
Zoals het een oud en statig landhuis betaamt, doen er veel spookverhalen de ronde over het landhuis van de Hertogen van Rectum. De bekendste van deze verhalen gaat over het “Meisje in het Trappenhuis.” Velen claimen haar gezien te hebben – bovenaan de grote trap bij de entree van het landhuis verschijnt soms een jong meisje, gekleed in een blauwe jurk. Geruisloos zweeft zij naar beneden, de hoek om en verdwijnt dan. Niemand weet precies wie het is – Margaretha, de dochter van de 13e Hertog, of is het toch Rietje, een dienstmeisje uit de 19e eeuw?
Lees verder “Spokenjacht”
Het is vrijdagavond, de lege bierflesjes op de geluidsbox trillen mee met de beat van een housenummer dat op volume 34 door de boxen wordt gepompt. Wanneer je door de woonkamer loopt hoor je hierdoor niet het kleverige geluid van de vloerbedekking die vol met bier, kots en andere dubieuze vlekken zit.
Lees verder “Lou out yo”
Het buurthuis ligt midden in deze volkswijk. Mensen zitten voor hun huizen op kratjes bier. Het grof vuil wordt doorzocht door manke Henk. Ze zeggen dat hij in het leger heeft gezeten. Maar niemand weet het zeker. De huizen zijn verouderd omdat de woningbouw nooit geld heeft om het op te knappen.
Wereldkampioenschap Pap Maken in Heiligerlee (Groningen).
Het jaar is 2025. En in de harde wereld van de papmaakcompetitie lijkt de strijd geslecht.. Het is voor de meeste papcuisinieres een uitgemaakte zaak: Schotland is Het Papland.
Een land van armoedige barbaren waar de pap met water gemaakt wordt en (ja echt waar!!:) enkel rechtsom geroerd mag worden om de boze geesten van de Highlands niet uit te nodigen, en dan nog alleen met een merkwaardig houten staafje.