Theatergezelschap gespecialiseerd in lange impro, cursussen en voorstellingen in Deventer.
Het buurthuis ligt midden in deze volkswijk. Mensen zitten voor hun huizen op kratjes bier. Het grof vuil wordt doorzocht door manke Henk. Ze zeggen dat hij in het leger heeft gezeten. Maar niemand weet het zeker. De huizen zijn verouderd omdat de woningbouw nooit geld heeft om het op te knappen.
Het is vrijdagavond, de lege bierflesjes op de geluidsbox trillen mee met de beat van een housenummer dat op volume 34 door de boxen wordt gepompt. Wanneer je door de woonkamer loopt hoor je hierdoor niet het kleverige geluid van de vloerbedekking die vol met bier, kots en andere dubieuze vlekken zit.
Lees verder “Lou out yo”
Je rijdt op herfstachtige dag over de landweg, de wind blaast de rood bruine blaadjes op het raam van je auto, her en der rijd je door de modder. Vroeger reden jullie hier met een rotgang over deze wegen, honderd was geen uitzondering. Nu rijd je langzaam ook al zou je harder willen het gaat niet, je zit namelijk al een tijdje achter een tractor. Na wat een eeuwigheid lijkt slaat die rechtsaf en zie je de kerk van Rietmolen opdoemen. Jij slaat rechtsaf richting het ouderlijk huis van Ziggy.
Eens per maand komt de bende van Rietmolen nog bij elkaar. Ten minste degene die kunnen. Jullie zijn een bende omdat het altijd een zooitje was als jullie in de keet van Ziggy bij elkaar kwamen. Elk weekend was zuipen, lallen en af en toe een blow. Nu zijn jullie volwassen, maar het is traditie geworden om samen te komen om te drinken, te kaarten en te kletsen. Steeds vaker herhalen jullie verhalen uit jullie jonge jaren. Maar wat weten jullie eigenlijk over elkaars leven nu?
Jullie zijn een verbond van weldoeners met de mogelijkheid om een lichaam over te nemen en een tijd te gebruiken, daarna ga je door naar de volgende klus of naar jullie basis. Zelf zijn jullie onsterfelijk.
Jullie krijgen opdrachten van jullie voorman om de mensheid vooruit te helpen -stapje voor stapje- anders zou de mensheid de kennis niet aan kunnen. Jullie worden steeds naar verschillende tijdvakken gestuurd die gekenmerkt worden door ziekte en verderf.
Auke, het zand zoog aan je voeten, maar je zou het halen…..strandpaal 2. Daar, de exacte plek waar zoveel geschiedenis en vooral mysterie omheen hing. De koude wind maakte je wangen stijf en toch voelde je af en toe een kleine prikkeling van de zandkorrels die op je gelaat ketsten. Nog 1,5 kilometer over het Westerstrand en dan zou je er zijn. En dan?
3 personages ontmoeten elkaar tijdens 3 verschillende momenten in de tijd. Elke keer hebben ze belangrijke opdracht: ze moeten de tijdlijn in orde maken, maar dragen allen een geheim met zich mee. Gaat het ze lukken om binnen dat leven de opdracht te voltooien?
Jullie zijn het verleden ingestuurd met een opdracht. In elke tijd worden jullie geboren als baby, doorleven jullie het leven en voeren binnen het leven de opdracht uit. Na het voltooien van de opdracht hebben jullie twee keuzes; direct terug keren naar jullie eigen tijd of het leven voltooien en dan terug keren naar de eigen tijd. In beide gevallen blijven jullie herinneringen uit deze tijd bestaan en worden ze opgeslagen op een interne chip. In elk tijd gelden dezelfde regels; je houdt je alleen aan de opdracht en mag geen andere dingen doen om de tijd te veranderen. Daarnaast mag niemand anders dan jullie drieën weten van dit tijdreizen en gedragen jullie je volgens de normen en waarden van de tijd waarin jullie dan leven. Elk leven beginnen jullie weer in een nieuw lichaam, dit kan ook van gender veranderen.
Cassandra (of Cassander), Leonora (Leonardus) en Victor (Victoria). Gefeliciteerd, jullie zijn geselecteerd om geofferd te worden aan Jupiter! Althans, een van jullie. Wie dit wordt? Dat hangt af van wat de Raad der Goddelijke Priesters besluit, en dat horen jullie pas morgenochtend. C, L, en V, jullie zijn misschien toevallig geselecteerd, maar kennen elkaar nog van de lessen Latijn die jullie volgden toen jullie jong waren. Lees verder “Oude zielen – nieuwe tijden”
Zoals het een oud en statig landhuis betaamt, doen er veel spookverhalen de ronde over het landhuis van de Hertogen van Rectum. De bekendste van deze verhalen gaat over het “Meisje in het Trappenhuis.” Velen claimen haar gezien te hebben – bovenaan de grote trap bij de entree van het landhuis verschijnt soms een jong meisje, gekleed in een blauwe jurk. Geruisloos zweeft zij naar beneden, de hoek om en verdwijnt dan. Niemand weet precies wie het is – Margaretha, de dochter van de 13e Hertog, of is het toch Rietje, een dienstmeisje uit de 19e eeuw?
Lees verder “Spokenjacht”
Het was 2.05 toen de eerste explosie op nummer 5 door de nacht knalde. Dit was duidelijk geen vuurwerk. De tweede explosie op nummer 7 volgde een minuut daarna. Zo snel als jullie konden haastten jullie je richting de straat, elk uit je eigen huis. Buiten zagen jullie de vlammen uit de huizen van jullie buren, nummer 5 en 7 al uit de ramen opstijgen.
Daar zitten jullie dan, in een stacaravan op een lege camping in Zwitserland. Tussen jullie in de doos met juwelen van onschatbare waarde die uit het Louvre zijn gestolen. Jullie hadden het idee al 2 jaar, maar eigenlijk kon je nooit denken aan de tijd ná de roof. Maar nu is het dan zover en het is gewoon gelukt. Voldoening en ongeloof vechten om aandacht Lees verder “Het Louvre”