Ons favoriete improvisatie format is dat van de ‘Nachtgasten’. Wij spelen dit format zo graag omdat het voor alle partijen spannend is. Als schrijver omdat de voorstelling valt en staat bij een goed verhaal. Als speler omdat je tot een week voor de voorstelling niets weet. Daarna leef je een week lang alleen met een kleine hint, zoals welke kleding je gaat dragen tijdens de voorstelling.

We hebben onze zelfgeschreven verhalen volgens het Nachtgasten format verzameld. Het schrijven van een verhaal kost ons gemiddeld 2 tot 3 dagen. Aangezien we deze verhalen maar 1 keer kunnen spelen, wisselen we deze graag uit met anderen. We hopen hiermee nieuwe verhalen terug te krijgen.

Mocht je zelf een verhaal hebben die je kan uitwisselen, dan houden we ons aanbevolen! De algemene verhalen zijn op de site te vinden. Wil je de geheimen bij het verhaal ontvangen, stuur ons dan een mailtje. Heb je zelf ook verhalen geschreven die je wil delen, laat het ons weten. 

Uitleg format ‘Nachtgasten’

Het format Nachtgasten is bedacht door Koen Wouterse, Jef Hoogmartens, Yorick Zwart en Niels Croiset.

In dit format krijgen de acteurs een achtergrondverhaal dat ze pas te horen krijgen tijdens de voorstelling. Tegelijkertijd met het publiek horen zij een algemeen verhaal en daarna krijgt elke acteur individueel een persoonlijk karakter met drie tot vijf geheimen. Het publiek kent alle geheimen, de spelers alleen de eigen geheimen. Ook tijdens het spelen weten de acteurs vaak niet wat er zich ontwikkelt terwijl ze achter de schermen staan. Dat merken ze wel weer als ze opkomen. Dit zijn de spelregels

Zelf verhalen schrijven?

Als je zelf ook verhalen wilt schrijven, dan hebben we een aantal tips op een rijtje gezet.


Backpacking

Vier vrienden zijn op backpack vakantie gegaan naar Peru voor 4 weken. Ze kennen elkaar van de studententijd en zijn nu net allemaal afgestudeerd. Ze hebben net een driedaagse trekking achter de rug en zijn nu in een leuk hostel beland waar zij na vertrek van een groepje luidruchtige Australiërs het rijk alleen hebben. De scene speelt zich af in de gemeenschappelijke woonkamer in week 2 van de reis.
Lees verder “Backpacking”


Spokenjacht

Zoals het een oud en statig landhuis betaamt, doen er veel spookverhalen de ronde over het landhuis van de Hertogen van Rectum. De bekendste van deze verhalen gaat over het “Meisje in het Trappenhuis.” Velen claimen haar gezien te hebben – bovenaan de grote trap bij de entree van het landhuis verschijnt soms een jong meisje, gekleed in een blauwe jurk. Geruisloos zweeft zij naar beneden, de hoek om en verdwijnt dan. Niemand weet precies wie het is – Margaretha, de dochter van de 13e Hertog, of is het toch Rietje, een dienstmeisje uit de 19e eeuw?
Lees verder “Spokenjacht”


Oma

Jullie zijn drie kleinkinderen van oma Nettie van Puffelen. De liefste oma die jullie je maar kunnen voorstellen. Helaas heeft oma Nettie vooral met jullie een goede band, de rest van de familie is met haar gebroken. Jullie kunnen dat niet voorstellen want oma van Puffelen verwent jullie altijd graag.
Lees verder “Oma”





Kolonisten

Het jaar is 2044. De kolonisatie van Mars begint op gang te komen. Er leven inmiddels bijna honderd mensen op Mars. Voor alle basisbehoeften is inmiddels een oplossing gevonden. Het recyclen van water is bijna perfect, er zijn grotten gevonden die prima te bewonen zijn en ook de voedselvoorziening is toereikend, mits de maandelijkse leveranties goed verlopen.

Echter, het blijkt dat leven met alleen basisbehoeften vervuld niet genoeg is. Alleen maar werk en geen plezier is op den duur absoluut niet houdbaar en vorig jaar is besloten dat kunst en cultuur onmisbaar zijn en daarom zijn jullie uitverkozen voor een expeditie naar Mars.
Lees verder “Kolonisten”




Het leven vieren

Twee stelletjes (Don en Willeke en Manuel en Ymre) zijn samen een midweek in een huisje. Ze vieren hun vriendschap die bijna 5 jaar geleden is ontstaan in het ziekenhuis. Jasmijn, de dochter van Manuel en Ymre had leukemie en heeft anderhalf jaar gevochten voor haar leven. Ze is nu al 3 jaar stabiel maar blijft een zorgenkind. Ze is nu 8 en moet nog steeds twee keer per jaar op controle komen. Willeke en Don werkten in het ziekenhuis en hebben elkaar daar ook leren kennen. Ze zien elkaar minstens twee keer per maand en Willeke past regelmatig op Jasmijn zodat Ymre en Manuel dan naar de film kunnen of uit eten.
Lees verder “Het leven vieren”