Onlangs is jullie vader, de 24e Hertog van Rectum, overleden. Hij stond bekend als een schelm en een avonturier, die vooral zijn eigen gang ging, en leefde van het familiefortuin op het statige familielandgoed. Jullie – Alex, Bo en Chris – zijn hier opgegroeid, maar in de loop der jaren uit elkaar gegroeid, tot spijt van jullie vader.
Om jullie na zijn dood weer samen te brengen, heeft hij jullie alle drie deel van een schatkaart gegeven waarmee jullie samen zijn testament kunnen vinden, ergens op het oude landgoed. Om deze reden zijn jullie nu samen in het landhuis.
Lees verder “Schat van een vader”
Jullie zijn een arbeidersgezin. De partners zijn al 30 jaar samen. De ouders hebben altijd hard gewerkt. Hoewel de partners vanuit liefde bij elkaar zijn gekomen. Er zijn nog verhalen van dansavonden waarbij tot diep in de nacht duurde. Nu wordt er vooral naast elkaar wordt geleefd. Tenminste die indruk krijg jij, zoon of dochter.
De kostwinnaar zit in zijn stoel en zegt “ heb jij mijn bril gezien”. De partner staat op en pakt de bril en legt die voor haar partner neer met de woorden “die kun je toch ook zelf pakken”
zoon/dochter, jij gaat er wat van zeggen
Jullie zijn een hecht team van wetenschappers. Naast collega’s zijn jullie vrienden. Jullie werken al meer dan 6 jaar samen. Jullie delen een fascinatie voor insecten, in het bijzonder vlinders, waar veel van jullie onderzoek dan ook op gericht is. 1 jaar geleden zijn jullie met een expeditie vertrokken naar Guatemala op zoek naar een zeldzame nachtvlinder. Deze vlinder is met uitsterven bedreigt, en jullie voelen de gezamenlijke missie om deze te redden.
Lees verder “Expeditie Nachtvlinders”
Het was 2.05 toen de eerste explosie op nummer 5 door de nacht knalde. Dit was duidelijk geen vuurwerk. De tweede explosie op nummer 7 volgde een minuut daarna. Zo snel als jullie konden haastten jullie je richting de straat, elk uit je eigen huis. Buiten zagen jullie de vlammen uit de huizen van jullie buren, nummer 5 en 7 al uit de ramen opstijgen.
Lees verder “Buren”
Tijdens revolutie waren jullie samen deel van een succesvolle en effectieve cel van strijders tegen het regime. Jullie waren toen met z’n vieren: Jozef/José, Leon/Leonie, Michael/Michelle en jullie (onofficiële) leider, Alexander.
Lees verder “Na de revolutie”
Jullie zijn een lesbisch stel en hebben een zoon. Er is een uitvoering op school van je zoon. Jullie zoon wil echter maar een van de moeders mee naar die uitvoering. Hij is bang dat een lesbisch stel niet past in de visie van de school en hij is bang om gepest te worden.
Het buurthuis ligt midden in deze volkswijk. Mensen zitten voor hun huizen op kratjes bier. Het grof vuil wordt doorzocht door manke Henk. Ze zeggen dat hij in het leger heeft gezeten. Maar niemand weet het zeker. De huizen zijn verouderd omdat de woningbouw nooit geld heeft om het op te knappen.
Lees verder “Buurthuis het rode plein”
Je rijdt op herfstachtige dag over de landweg, de wind blaast de rood bruine blaadjes op het raam van je auto, her en der rijd je door de modder. Vroeger reden jullie hier met een rotgang over deze wegen, honderd was geen uitzondering. Nu rijd je langzaam ook al zou je harder willen het gaat niet, je zit namelijk al een tijdje achter een tractor. Na wat een eeuwigheid lijkt slaat die rechtsaf en zie je de kerk van Rietmolen opdoemen. Jij slaat rechtsaf richting het ouderlijk huis van Ziggy.
Eens per maand komt de bende van Rietmolen nog bij elkaar. Ten minste degene die kunnen. Jullie zijn een bende omdat het altijd een zooitje was als jullie in de keet van Ziggy bij elkaar kwamen. Elk weekend was zuipen, lallen en af en toe een blow. Nu zijn jullie volwassen, maar het is traditie geworden om samen te komen om te drinken, te kaarten en te kletsen. Steeds vaker herhalen jullie verhalen uit jullie jonge jaren. Maar wat weten jullie eigenlijk over elkaars leven nu?
Lees verder “De bende van Rietmolen”
Auke, het zand zoog aan je voeten, maar je zou het halen…..strandpaal 2. Daar, de exacte plek waar zoveel geschiedenis en vooral mysterie omheen hing. De koude wind maakte je wangen stijf en toch voelde je af en toe een kleine prikkeling van de zandkorrels die op je gelaat ketsten. Nog 1,5 kilometer over het Westerstrand en dan zou je er zijn. En dan?
Lees verder “Schier”
